W najbliższych dniach katolicy będą obchodzić Uroczystość Objawienia Pańskiego. Tak sobie myślę, że cała ta scena z wędrówką trzech królów daje szerszą perspektywę, bowiem także dla niewierzących może stać się okazją do głębszej refleksji. Otóż, zachowanie tych trzech przybyszów świadczy przede wszystkim o trzech ważnych cechach, których brakuje współczesnemu człowiekowi.

Najpierw jest to uczciwość. Oni naprawdę zrozumieli, co odkryli. Musieli zweryfikować swoje plany, które były związane z herodową misją. Tak patrzę wokół siebie i myślę o nieuczciwości jaka nas otacza. Nieraz wkrada się do naszego życia. Nie wiem jak inni, ale ja mam nieraz poczucie uczestniczenia w czymś nie do końca prawdziwym, pełnym fałszu, niechęci, braku zrozumienia. Uczciwość, która nakazuje zmienić własne plany jest trudna do realizacji. Widzę nieraz, jak ludzie wiją się, aby ukryć prawdę, która zmusza do rewizji swoich planów czy poglądów. Może nieraz potrzeba podglądnąć tych trzech królów, którzy stają w prawdzie.

Drugą, interesującą postawą w scenie Objawienia jest odwaga królów. Oni nie wracają do tego, który ich wysłał. Po odkryciu Prawdy, wybierają niejako własną drogę, która jest konsekwencją pójścia za swoim odkryciem. Wydaje mi się, że za mało w nas konsekwencji i tej odwagi. Tchórzostwo człowieka polega na wybieraniu łatwych rozwiązań, w imię zasady: co skuteczne to dobre. Nieraz sam mam takie pokusy, aby posłużyć się półprawdą czy zamilknąć wtedy, gdy trzeba się odezwać. Cóż, każdy z nas nasiąka stereotypami i modnymi zachowaniami czy poglądami. Nawet jeśli się nie zgadzamy, to nieraz brakuje odwagi, aby to wyartykułować.

I jest jeszcze jedna postawa trzech królów. Mają oni świadomość, że nie można do Kogoś przyjść z pustymi rękami. To jest nic innego jak postawa obdarowania. Współczesny świat jest w wielu przypadkach skażony egoizmem i konsumpcjonizmem. Obdarzanie staje się czymś „interesownym”. Ileż ja razy słyszałem pogląd o tym, że muszę kogoś zaprosić, albo odwiedzić, bo się jeszcze do czegoś przyda. Cóż, bezinteresowność jest teraz coraz bardziej towarem deficytowym. Liczy się skuteczność. A z niedawnych badań wynika, że zmniejsza się zainteresowanie wolontariatem. To też znak czasu.

Jak dochodzą do mnie powyższe refleksje, sięgam wtedy do słów A. de Mello, który napisał: Wszystkie objawienia są niczym innym, jak tylko palcem wskazującym na księżyc. Tu na Wschodzie mówimy: „Kiedy mędrzec wskazuje księżyc, idioci patrzą na palec”.

Jean Guitton, bardzo pobożny i ortodoksyjny pisarz francuski, dodaje do tego przerażający komentarz: „Często używamy tego palca, by wyłupać oczy”. Objawienie Pańskie trzeba zatem odczytać głębiej.

W dniu wegetarianizmu chcę podać kilka szczegółów dotyczących tej ciekawej „subkultury”. Znalazłem na jednej ze stron szpitala w Chojnicach ciekawe informacje na temat wegetarianizmu. Dziś zatem małe kopiowanie.

Termin „wegetarianizm” pochodzi od łacińskiego słowa vegetabilis, czyli roślinny. Potocznie tłumaczy się go jako „niejedzenie” mięsa, ale w rzeczywistości jest to specjalna dieta i określony styl życia. Wegetarianie nie palą papierosów, nie piją alkoholu, często rezygnują z picia kawy i herbaty. Motywy rezygnacji z tradycyjnego sposobu żywienia mogą być różne: etyczne (człowiek nie powinien zabijać zwierząt), religijne (fascynacja buddyzmem), filozoficzne lub zdrowotne.

Pomimo iż organizm człowieka może wytwarzać pewne ilości witaminy B12 (jest ona produkowana przez florę bakteryjną w jelitach przy obecności tzw. czynnika wewnętrznego), jednak mogą to być ilości niewystarczające, co prowadzi do anemii megaloblastycznej związanej z deficytem tej witaminy. Wyeliminowanie z diety wegetariańskiej najłatwiej wykorzystywanego przez organizm człowieka żelaza hemowego, niesie ryzyko powstania niedoborów żelaza, tym bardziej, że w produktach roślinnych występują znaczne ilości fitynianów, utrudniających wykorzystanie żelaza niehemowego. Chcąc zmniejszyć ryzyko wystąpienia niedoborów żelaza, w diecie wegetariańskiej powinny się znaleźć: produkty zbożowe z pełnego ziarna, rośliny strączkowe oraz bogate w witaminę C i kwasy organiczne warzywa i owoce. (http://www.szpital.chojnice.pl/index.php?artykul=1&id=81)

Smacznego, a wszystkim życzę zdrowia!!!!

Dzień Babci (21 stycznia) to przede wszystkim czas wspomnień i ciepłych myśli dla wielu z nas. Ja wspominam swoją babcię z rozrzewnieniem, bowiem poświęciła dla mnie wiele. Pamiętam jej zatroskane oczy, nieraz zwilżone ukrywanymi łzami wzruszeń. Pamiętam jej mądre rady, a także pełne pobłażliwości podejście do mnie, małego chłopca. Pamiętam też, że musiała dokonywać nieraz trudnych wyborów, aby udowodnić, że mnie kocha.

Z perspektywy wielu lat widzę, że nauczyła mnie jednego: nawet największe cierpienie trzeba podjąć w imię miłości. Do dziś pamiętam jedno z ostatnich spotkań, kiedy jako ponad 80 – letnia staruszka mówiła mi, że czas się zbierać. I rzeczywiście szybko odeszła, pozostawiając pustkę, wiele wspomnień i pełne dobroci dzieła.

Wszystkim, pamiętającym o swoich cudownych babciach pozostawiam znaleziony w sieci wiersz, którego autorką jest Margeritka (http://www.kobieta.pl/wiersze)

Wspomnienia o babci

Pamiętam

Dzień dziadka, obchodzony niedawno (22 stycznia) nasuwa także wiele refleksji. Tym razem wspomnienie nie moje, ale ciekawy artykuł, który znalazłem w sieci o dziadku w rodzinie śląskiej: To dzięki nim dzieci uczą się gwary. Dzięki nim ludowe obyczaje są kultywowane w śląskich domach. Dzięki nim wiemy, kim tak naprawdę jesteśmy. Babcia (starka, ołma) i dziadek (starzik, ołpa) to określenia osób, które w śląskiej rodzinie zawsze zajmowały szczególne miejsce. Otoczeni szacunkiem i dużym autorytetem wychowują w śląskiej tradycji wnuki i prawnuki. Dawniej na Śląsku spotykano wielopokoleniowe rodziny zamieszkujące jeden dom. Najistotniejszą rolę pełniła w nim starziki. Babcia, która gotowała obiady dla całej rodziny, pieliła w ogródku, a przy tym zajmowała się jeszcze wnuczętami. Dziadek, który zajmował swoimi opowieściami nawet najbardziej nieznośne dzieci. Co się zmieniło od tamtych czasów? W zasadzie niewiele. Nadal starziki stanowią rdzeń rodziny. To babcia nas pociesza, podczas gdy rodzice na nas nakrzyczą. Ona również częstuje łakociami i czyta bajki na dobranoc. Dziadek uczy nas za to rozmaitych, praktycznych rzeczy. Wielu z nas dostawało właśnie od tej osoby rady, jak zrobić pierwszy szlojder (proca) lub gdzie szukać opuszczonych bunkrów, które kiedyś, jak i obecnie, stanowią swoiste place zabaw dla dzieci na ziemiach śląskich (http://www.mmsilesia.pl).

I jeszcze fajny apel z tego artykułu: Nie ma znaczenia czy masz 15 czy 35 lat - pamiętaj, żeby swoim najstarszym członkom rodziny towarzyszyć jak najczęściej, umilać im życie i pomagać, bo to, co oni ofiarowali ci w dzieciństwie stanowić będzie bezcenne lekcje na całe twoje życie. Czy babcię można wziąć do aquaparku? Na kręgle? Tor kartingowy? Jak się okazuje ludzie starsi ze względu na swój wiek z niechęcią przyznają, ale chcieliby czasem próbować czegoś nowego. Niech ten wyjątkowy dzień będzie dla nas możliwością spełnienia ich niewypowiedzianych pragnień, a na pewno dziadkowie odwdzięczą się nam swoim doświadczeniem życiowym jeszcze nieraz (http://www.mmsilesia.pl).

A na koniec wiersz dla dziadka (zamieszczony przez al2):

Dziś Dzień Dziadka jest, a więc zrobimy czego chce. Podarujemy kwiatka małego bo:

Kochamy cię, twoje wnuczęta (http://www.klamerka.pl)