5 marca obchodzony jest dzień teściowej. Proponuje kilka dowcipów, które pozwolą wielu zdystansować się do odwiecznego konfliktu na linii: synowa, zięć – teściowie.

• Świeżo poślubiona żona mówi do męża, który właśnie wrócił z pracy: - Mam wspaniałą wiadomość. Niedługo będziemy mieszkać we trójkę! Mąż nie posiadał się z radości. Ucałował żonę i powiedział: - Och, kochanie, jestem najszczęśliwszym mężczyzną na świecie! - Cieszę się, że tak czujesz, bo jutro rano wprowadza się do nas moja mamusia.

Trudno w tych dniach nie mówić o kobiecie, choć feministki bardzo tego nie lubią.

Katarzyna Grochola w znanej powieści „Nigdy w życiu” włożyła w usta jednej z bohaterek takie słowa: I okazało się, że obrazki z przeszłości nas, kobiety, ścigają. Bajeczki, jakimi byłyśmy karmione. Dziewczynka pochyla się nad żabą i całuje ją w pyszczysko? I wszystko jest lepiej? To wieczne marzenie i iluzja spowodowały wyraźny podział. [...] iluzją oczywiście nie jest młoda dziewczyna nachylająca się wdzięcznie nad ropuchem. Iluzją jest dalszy ciąg. Całowanie żaby ma nam, kobietom, uświadomić, że warto. Warto szukać żab (czy innych straszydeł), bo jeśli będziemy wytrwałe, w końcu z jakiejś żaby wyskoczy królewicz.

Zawarta powyżej tęsknota za mężczyzną, która odpowie na pragnienia i potrzeby kobiece jest chyba coraz bardziej powszechna. Kiedy rozmawiam z wieloma współczesnymi kawalerami, wcześniej czy później wchodzimy na tematy dotyczące związków damsko – męskich. Na pytanie: jak dotrzeć kobiety? Padają różne odpowiedzi. Raz nawet dowiedziałem się, że są dwie metody postępowania z kobietami. Obie nie działają. Oczywiście, to męski punkt widzenia. Nie mam zamiaru wymądrzać się na ten temat, bo może ktoś mi zarzucić niekompetencje. Posłużę się jednak pewnymi aforyzmami o kobiecie.

• Żona jest dla młodszego mężczyzny kochanką, dla dojrzałego - towarzyszką, dla starego - pielęgniarką, i w każdym wieku jest pretekst, aby się ożenić. (F. Bacon)

• Kobiety bez towarzystwa mężczyzn więdną, a mężczyźni bez kobiet głupieją. (A. Czechow)

• Przychodzi taka pora, kiedy nie żądasz niczego. Ani ust, ani uśmiechu, ani miękkich ramion, ani oddechu jej obecności. Wystarcza, że Ona jest. (A. de Saint Exupery)

• Aby być kochany, nie rozstawaj się nigdy z ukochaną, nie wycisnąwszy jej trochę łez z oczu. (H. de Balzac)

• Instynkt kobiety jest niezawodny. Łatwo nim coś przeczuć, trudno zrozumieć. (O. Wilde)

• Tak czy inaczej żeń się: jeśli znajdziesz dobrą żonę, będziesz szczęśliwy, jeśli złą - zostaniesz filozofem. (Sokrates)

A na koniec cytacik z A. Fredro:

Mądra żona za nos wodzi,

Głupia prędko męża znudzi.

I cóż, jesteśmy po raz kolejny u progu kalendarzowej wiosny. Z tej okazji można snuć wiele refleksji dotyczących budzenia się natury do życia. Ja jednak, tropem pedagogicznych zamyśleń, zastanawiam się nad budzeniem w sobie możliwości i potencji, które zostały zaniedbane. Każdy z nas ma w sobie takie przestrzenie, w których rzadko lub za mało przebywa.

Antoni Czechow pisał, że bogaty - to nie ten, kto ma dużo pieniędzy, lecz ten, kto może sobie pozwolić na życie wśród uroków, jakie roztacza wczesna wiosna. Wydaje mi się, że trzeba w sobie taką wczesną wiosnę obudzić. Niektóre nasze możliwości, zainteresowania przez lata „zimowały”. Może więc wraz z pojawieniem się pierwszych przebiśniegów warto także „zakiełkować’?!!

Aby tak się stało, trzeba się zagłębić w siebie i wydobyć piękno, które w nas jest. Oczywiście, nie chodzi o nastawienie narcystyczne, co raczej autoafirmację, tak bardzo potrzebną dla prawidłowej samooceny. Proponuję zatem uczynić małą refleksję nad sobą. Ja to dziś czynię, zadając sobie kilka pytań:

1. Co w ostatnich miesiącach zaniedbałem? Warto nadrobić stracony czas!

2. Jak wygląda rozwój moich zainteresowań? Warto je rozwijać!

3. Jak wygląda walka z moimi kompleksami utrudniającymi prawidłowy rozwój? Warto je pokonać!

4. Jak mogę usprawnić organizację dnia, aby mieć więcej czasu dla siebie!? Warto zadbać o przestrzeń bycia tylko ze sobą!

5. Jakie mogę nakreślić cele najbliższych dni i tygodni? Warto je sformułować, bowiem one kreują egzystencję!

6. Co mogę zrobić, aby bardziej smakować życie, które mam przecież tylko jedno? Warto zadbać o optymizm życiowy!

7. Czego oczekuję od najbliższych chwil? Warto odkryć własne pragnienia, bowiem łatwiej je zaspokoić!

8. Jaki jestem dla tych, którzy szukają we mnie wsparcia? Warto być potrzebnym!

Dziś malutki fragment mojej nowej książki "Pokusy kapłańskie". Mam nadzieję, że pomoże ona nie tylko księżom w walce o siebie.

Znajomość działania pokusy jest niezwykle ważnym elementem radzenia sobie z nią. Trudno nie zgodzić się z poglądem, iż „według duchowości chrześcijańskiej pokusa, zwana też niekiedy próbą, winna stworzyć w człowieku pewne napięcie, zmuszając go do kolejnego określenia się względem Ducha Świętego, co nie jest łatwe i niesie ryzyko upadku. Stąd człowiek powinien nie tylko wiedzieć o możliwości rozmaitych silnych pokus i przewidywać je, ale również prosić usilnie Boga o pomoc w tym względzie, jak nas tego uczył sam Jezus Chrystus”. (Posacki 1997). Warto więc zobaczyć sposoby i skutki działania pokusy z uwzględnieniem specyfiki życia kapłana. Zacznijmy jednak od faz ulegania pokusie. Oto możliwy scenariusz.

I. Początkowy podszept. Następuje wtedy niezbyt nasilony głos mówiący o możliwości podjęcia jakiegoś działania.

II. Nasilający się imperatyw. To faza, w której człowiek zaczyna słyszeć coraz bardziej natarczywe „naleganie” wewnętrzne lub zewnętrzne, zachęcające do przekroczenia czegoś.

III. Wstępny kompromis. Na tym etapie człowiek zaczyna zgadzać się na ewentualność podporządkowania się danej pokusie. Jest to etap „rozmiękczania” i „uwodzenia”.

IV. Mechanizmy obronne. Uruchamiają się pewne myśli, emocje, które „oponują” wobec nasilającej się pokusy.

V. Rezygnacja z walki. Jeśli mechanizmy obronne są za słabe, człowiek powoli zaczyna rezygnować z walki o odsunięcie pokusy. Wchodzi w etap ulegania.

VI. Zdeklarowany kompromis. Pójście za pokusą staje się przyjęciem kompromisu z własnym sumieniem.

VII. Decyzja. Następuje etap, w którym powstaje jednoznaczna decyzja: „ulegam”.

VIII. Realizacja. Jest to etap, w której pokusa została „zrealizowana”. Może się jednak niezwykle szybko pojawić niepokój.

IX. (Spóźnione opamiętanie). To etap, w którym człowiek może żałować. Na nowo funkcjonują mechanizmy obronne. Brak tego etapu świadczy o dekonstrukcji sumienia.

Zbliża się szósta rocznica śmierci papieża- Polaka. Nie chcę w tych dniach pisać o własnych wspomnieniach dotyczących spotkań z Janem Pawłem II. Na to przyjdzie jeszcze czas. Proponuję natomiast przeczytanie kilku tekstów wychowawczych papieża, które mają szczególny wydźwięk.

1. Modlitwa rodzinna ma swoje cechy charakterystyczne. Jest modlitwą wspólną męża i żony, rodziców i dzieci. [...] Taka modlitwa rodzinna czerpie swą pierwotną treść z samego życia rodzinnego, które we wszystkich i rozmaitych okolicznościach jest pojmowane jako powołanie Boga i aktualizowane jako synowska odpowiedź na Jego wezwanie: radości i bóle, nadzieje i smutki, narodziny i rocznice urodzin, rocznice ślubu rodziców, wyjazdy, rozłąka i powroty, dokonywanie ważnych i trudnych wyborów, śmierć drogich osób itd. Oznaczają wkroczenie miłości Bożej w dzieje rodziny, tak jak winny oznaczać moment stosowny do dziękczynienia, błagania i do ufnego powierzenia rodziny wspólnemu Ojcu, który jest w niebie (Jan Paweł II, Adhortacja Apostolska „Familiaris Consortio”)