Dla ludzi wierzących Uroczystość Bożego Ciała jest szczególnym dniem. To okazja do świadectwa swojej wiary. Kiedyś grupie włoskiej młodzieży postawiono pytanie: O co prosiłbyś Chrystusa gdyby przyszedł znów na Ziemię i stanął przed tobą. Oto wybrane odpowiedzi:

- By spojrzał na mnie.

- Gdybym miała Chrystusa przed sobą, nie powiedziałabym absolutnie nic, lecz rzuciłabym się do Jego stóp i uwielbiałabym Go słowami: „Mój Panie i Mój Boże, zmiłuj się nade mną!„, bowiem mając Jezusa przed sobą, nie myśli się, lecz adoruje.

I to jest chyba kwintesencja tego, co powinno stać się w tym dniu w życiu człowieka wierzącego. A warto przypomnieć, że inicjatorką ustanowienia tego święta była św. Julianna z Cornillon (1193-1258). Kiedy była przeoryszą klasztoru augustianek w Mont Cornillon w pobliżu Liege, w roku 1245 otrzymała objawienia, w których Chrystus żądał ustanowienia osobnego święta ku czci Najświętszej Eucharystii. Impulsem bezpośrednim do ustanowienia święta był cud, jaki wydarzył się w Bolsena. Kiedy tam kapłan odprawiał Mszę świętą, po Przeistoczeniu kielich trącony ręką przechylił się tak nieszczęśliwie, że wylało się kilkanaście czy kilkadziesiąt kropel krwi Chrystusa na korporał. Przerażony kapłan ujrzał, że postacie wina zmieniły się w postacie krwi. Zawiadomiony o tym cudzie papież, który przebywał wówczas w pobliskim mieście Orvieto, zabrał ten święty korporał. Do dnia obecnego znajduje się on w bogatym relikwiarzu w katedrze Orvieto.

W okresie egzaminów, sprawdzianów i zdobywania końcowych ocen, chciałbym ( z przymrużeniem oka) przedstawić autorską typologię studentów zdających egzaminy. Nie ma w tym żadnej złośliwości, a raczej stanowi ona propozycję dla zdystansowania się w tym trudnym czasie zarówno dla zdających, jak i pytających.

1. Profesjonalista. Jest zawsze przygotowany i pewny swojej wiedzy. Z przyjemnością sie go słucha, nawet wtedy, gdy nie wszystko mówi poprawnie.

2. Pieszczoch. To student, który próbuje w czasie wykładów, a szczególnie na egzaminie oczarować wykładowcę. A zatem ciągle się uśmiecha, próbuje pokryć brak wiedzy sympatycznością, oczekując wzajemności. Nawet w czasie odpowiedzi kokietuje słowami: cóż za trafne pytanie. Otóż....

3. Lizus. To z kolei student, który za wszelką cenę próbuję „kupić” wykładowcę pochlebstwami. Zaczyna więc odpowiedź od słów: w czasie znakomitego wykładu można było się dowiedzieć, że... Tego typu student komplementuje gdzie się da i jak się da, wiedząc, że każdy uczący ma jakąś słabość.

4. Pływak. To uczeń, który niezależnie na jakie pytanie odpowiada „pływa po materiale”. A zatem, nie ma w odpowiedziach żadnych konkretów, ale wstęp do wstępu we wstępie. Długodystansowcy potrafią nawet kilka minut „lać wodę”. To naprawdę sztuka, wręcz mistrzostwo!

5. Nieszczęśnik. To student, który próbuje wykładowcę „wziąć na litość”. Robi więc nieszczęśliwą minę, mówi przyciszonym, zdławionym głosem, a niektórzy stosują nawet metodę na płacz. Każde następne pytanie jest przyjmowane coraz to głośniejszym szlochem. Nieszczęśnik wychodzi z założenia, że „leżącego się nie kopie”.

6. Manipulator. Ten typ jest szczególnie przebiegły, bowiem stosuje zasadę kameleona. W zależności od tego jak rozwija się akcja na egzaminie, taką przyjmują rolę. Manipulacja polega na zmianie taktyki (np. agresja zmienia się w płacz, a śmiech w smutek).

7. Agresor. To z kolei postawa roszczeniowa. Generalnie chodzi o przesunięcie winy na wykładowcę. Klasyczne odzywki to: za duży materiał, za mało czasu, po co tyle materiału? Agresor zadaje często pytanie: dlaczego?

8. Dowcipniś. To student, który próbuje rozśmieszyć wykładowcę. Wychodzi z założenia, że humor jest dobrym mechanizmem obronnym. Wykorzystuje tzw. humor sytuacyjny.

9. Mumia. Tego typu student generalnie milczy. Na każde pytanie odpowiada znaczącym milczeniem, przy czym twarz jego nic nie wyraża.

10. Walecik. To postawa „light”. Uda się to się uda. Prawie nic nie umie, ale wychodzi z założenia, że raz kozie śmierć. A ponadto głupi ma zawsze szczęście. Nieraz się okazuje, że ta brawura jest bardzo skuteczna.

11. Straceniec. To student, który idzie na pierwszy termin, wiedząc, że nie zda. Chce mieć to z głowy. Ponadto bada pytającego. Wychodzi z założenia, że przecież następnym razem będzie łatwiej (wiadomo, czego się spodziewać).

PRAWDA, ŻE UROCZE???

Za tydzień typologia wykładowcy.

W okresie egzaminów, sprawdzianów i zdobywania końcowych ocen, chciałbym (z przymrużeniem oka) przedstawić autorską typologię wykładowców przyjmujących egzaminy. Nie ma w tym żadnej złośliwości, a raczej jest to propozycja zdystansowania się w tym trudnym czasie zarówno dla zdających, jak i pytających.

1. Mistrz. To najwyższej rangi profesjonalista, z którym wykłady i egzamin jest wydarzeniem. Zna swoją wartość i wie czego oczekuje od studenta. Jest wymagający, a jednocześnie lubiany i szanowany.

2. Omnipotens. To nauczyciel, który robi wrażenie, że wszystko wie. Jest praktycznie niereformowalny, a egzamin z nim polega na odpowiedzi na pytanie: proszę powiedzieć, co ja myślę?

3. Dowcipniś. Wykłady i egzamin z tego typu nauczycielem jest „beczką śmiechu”. Nawet ocena niedostateczna jest dawana przy okazji jakiejś anegdoty czy dowcipu. W konsekwencji dużo się dzieje, ale wykładowca jest nieprzewidywalny.

4. Bałaganiarz. To „mistrz” dygresji oraz niemetodyczności. Jego wykłady są pełne chaosu, a egzamin kwestią przypadku. Nikt nie wie, gdzie jest, czy już zdał, czy jeszcze nie?! Bałaganiarz jest męczącym nauczycielem.

5. Męczennik. To z kolei typ, który na twarzy ma wypisane: co Ty tutaj robisz! ta przeklęta dydaktyka!!! W związku z tym, na egzaminie jest niemalże „umierający”, znudzony i zniesmaczony.

6. Posąg. Na twarzy tego typu nauczyciela nie rysuje się nic. Nie wiadomo, czy odpowiedź jest dobra czy zła. Tak naprawdę, nic nie wiadomo. „Posąg” albo wpatruje się nieruchomo w ucznia, albo gdzieś w dal.

7. Esteta. To wykładowca, który ceni sobie szczegóły. Chodzi więc o sposób wysławiania się studenta, jego ubiór, uczesanie itp. Na egzaminie ważniejsza jest forma niż treść.

8. Nerwus. To z kolei wykładowca, która miewa humory. Łatwo się irytuje, zachwyca. Owa labilność emocjonalna przeraża nie tylko studentów, ale i współpracowników.

9. Estradowiec. To nauczyciel, który robi wszystko „pod publiczkę”. Generalnie nie daje not niedostatecznych. Za wejście jest już pozytywna ocena. W ten sposób zyskuje przynajmniej niektórych uczniów.

10. Kumpel. Wykłady i egzamin to jedno wielkie skracanie dystansu. Kumpel stara się być bezpośredni, pełen poufałości, prowokuje do wzajemności. Niestety, w pewnym momencie zaczyna obowiązywać zasada: co wolno wojewodzie....

PRAWDA, ŻE TAKŻE UROCZE???

Będąc w nurcie typologii warto jeszcze pokazać swoistą klasyfikację uczniów. Z punktu widzenia zachowań szkolnych można mówić o kilku typach uczniów:

• „błazen klasowy” (rozwesela wszystkich, często humor staje się mechanizmem obronnym, a także formą złagodzenia konsekwencji braku przygotowania się do zajęć lekcyjnych);

• nieudacznik (ciągle ponoszący porażki, z brakiem wiary w siebie);

• turysta (bywający od czasu do czasu w szkole; odwiedzający klasę);

• odtwórca (korzystający z tzw. gotowców);

• kujon (uczy się wszystkiego na pamięć, często bez zrozumienia);

• „ambitny książę” (uczący się dobrze i zdystansowany do klasy i szkoły);

• szpaner (kochający się w pokazywaniu siebie w lepszej formie niż jest);

• lizus (osiągający różne cele poprzez komplementy, donosicielstwo, nadskakiwanie);

• "kanon" (zawsze przygotowany, usłużny i kulturalny);

• romantyk (często zamyślony, rozmarzony, nieobecny psychicznie na zajęciach);

• niepoprawny optymista (wychodzący z założenia, że jakoś to będzie);

• agresor (rozwiązujący większość spraw siłowo).

A na dobry koniec kilka dowcipów o uczniach:

• - Proszę Pani, ja się w pani chyba zakochałem - mówi swojej nauczycielce 8-letni Jasio. - Przykro mi, Jasiu, ale ja nie lubię dzieci. - Ja też, będziemy uważali.

Żegnając się z Czytelnikami na wakacje zostawiam kilka dowcipów, na czas odpoczynku. Oby był regenerujący siły.

• Student wraca z wakacji i mówi do kolegi: - Szkoda że tego nie widziałeś. Jechałem na słoniu, a obok mnie dwa lwy... - I co dalej? Co dalej? - Musiałem zejść z karuzeli....

PS: Tu na dole jest naprawdę gorąco.