Sakrament pokuty ma bardzo ważna rolę wychowawczą. Z jednej strony penitent otrzymuje kolejną szansę, przebaczenie - może się cieszyć ze spotkania z Bogiem, a odpuszczone grzechy przynoszą ulgę i spokój sumienia. Z drugiej strony spowiedź ma charakter terapeutyczny, bowiem może przynieść znaczne uspokojenie emocjonalne, przywrócić łagodność, radość życia, zapał do dalszego rozwoju i pracy. Tak, jak w przypadku Eucharystii nastolatek powinien odkryć kilka postaw penitenta, które pomagają w rozwoju całej osobowości. Rodzice mogą w sposób doradczy pomóc w tym odkryciu

• Postawa przepraszająca. Nastolatek w Sakramencie Pokuty powinien odkryć na nowo rzeczywistość związaną ze słowem przepraszam. Jest go tak mało wżyciu młodego człowieka, że przekonanie się do tej kategorii postępowania, w której istnieje miejsce na poczucie winy, która mobilizuje a nie paraliżuje, stanowi szczególny dar spowiedzi.

• Postawa chęci zmiany. Niestety nie zawsze człowiek ma odwagę, aby zmienić swoje postępowanie. Nastolatek powinien nauczyć się kreatywności w kształtowaniu siebie. Chodzi o chęć zmienienia czegoś, nawet jeśli wymaga to ofiary i rezygnacji.

• Postawa stawania w prawdzie. Nastolatek nie tylko musi chcieć zmiany, ale także powinien umieć odkrywać prawdę o sobie. Sakrament Pokuty generuje zatem autorefleksję (choćby poprzez rachunek sumienia), w którym adolescent penetruje swoje najbardziej intymne zakątki swoje wnętrza. W ten sposób uczy się siebie, jednocześnie likwidując przejawy niedojrzałości czy infantylizmu, do którego można zaliczyć: egocentryzm (zbytnie zajmowanie się sobą); brak krytycyzmu wobec własnego zdania; słabość woli i nieopanowanie oraz siły popędowe kierujące postępowaniem; źle ustanowioną skalę wartości w skutek przeceniania przyjemności, popularności i efekciarstwa; poddanie się ideałowi wygodnego urządzenia się; a także brak poczucia odpowiedzialności i przewidywania skutków własnych czynów czy niepoważne traktowanie swoich obowiązków (O. Nassalski 1987). Sakrament Pokuty pozwala dostrzec powyższe cechy.

• Postawa głębszej motywacji. W Sakramencie Pokuty młody człowiek powinien odnaleźć uwewnętrznioną motywację do przemiany siebie ze względu na miłość Boga, a także dobro swoje i drugiego człowieka. Nastolatek poprzez spowiedź powinien odkryć świat wartości, sens bycia dla drugiego człowieka i radość ze stanu przebywania blisko Boga.

Warto także pamiętać, że brak spowiednika (szczególnie tego stałego) może skomplikować życie duchowe, bowiem nastolatek może nieumiejętnie rozeznać strefę powiązań uczuciowych, a także nie znać podstawowego prawa psychologicznego o dążeniu do integracji wewnętrznej. We wszystkich etapach tworzenia się procesu integracyjnego psychiki przewodnik duchowy może odegrać poważną rolę. Nastolatek takiego koordynatora bardzo potrzebuje, stad też rolą Kościoła jest zachęcanie i stwarzanie okazji do spotkania z Bogiem przebaczającym i uzdrawiającym w sakramencie pokuty.